gлacнaя ctрaнhcagлacнaя ctрaнhca
gлacнaя ctрaнhca
gлacнaя ctрaнhca
gлacнaя ctрaнhca

gлacнaя ctрaнhca
gлacнaя ctрaнhcagлacнaя ctрaнhcagлacнaя ctрaнhcagлacнaя ctрaнhca

Sergey Prokofiev/Sergei Prokofev (czesc IV)

Z "Zolushkoi" bylem zrodziwszy jeden z najbardziej poetichnykh spektaklei o gorestnoi zycie padcheritsy upokorzony, osmeyannoi przez niedobre machekhoi i jego cori Zliukoi i Krivlyakoi. W tamtych dalekich latach, kiedy byla pisana romansy pa poetyckosc Balmonga, Apukhtina i Akhmatovoi, zupelny wdziek bajeczki starej babki", poseyany byl harpuna, vzoshedshie w partiture "Zolushki" muzyka promieniujaca woda chelovechnosti i zhizneliubiya. W kazdym epizodzie, gdzie postacie Zolushka albo gdzie o sie tylko czytuje "wspomniane", muzyke wypelnienia dushistym przez cieplik i kares. Od wszystko napisego Prokofevym, "Zolushka" blizsze wszystko do baletnoi dramaturgii Chaikovskogo, zbyt nie jeden czas pomyshlyavshego o baletowym na tej parceli...

Ostatni balet Prokofeva - "Skaz o kamieniu kwiat". "Malakhitovaya shkatulka" Bazhova bylem napelniajac przez cudowna rosyjska muzyke rodzona przez fantastyke i prawdziwe wizerunki starodavnikh skazov uralskikh kamnerezov i yarchaishim ich przez wizerunek miedziowej gory gospodyni, tamtej pieknej kobiety ze zjadliwej malakhitovoi yashcheritsy zaopatrujacy tajemnice kamiennego kwiatu.

Na bok baletami wazne miejsce w tworczej biografii Prokofeva obsadzenie tego opera. W tym zhanre kompozytor obrocil kompleks przez znaczy. Rozpoczawszy z odnoaktnoi "Maddaleny", krovavavoi dramat, razygryvaiushcheisya przeciw tla wspaniale zycie wenecji XVEGO stulecia, to przyklada do nastepujacej opery – do "Gracza" Dostoevskogo, od niego do jak wczesnie jak wspomnijcie bajeczki Karlo Gotstsi "Kochaja do trzech pomarancz", do pierwszej opery, zavoevavshei formidable powodzenie. Po ironicznym, odpoczynku i wesolej muzyki Pomarancz", kompozytor nurkuje nagle w mrak sredniowieczyzna w operze na parceli opowiadania V. Briusova "Ognisty aniol", gdzie erotika, okropienstwa inkvizitsii wymiana z frenetic proritsaniyami i kabalistikoi. Muzyka napisa pod wplyw vovse cudzoziemca do Prokofevu expressionistskoi estetyke, pozniej uzywane i w Trzeciej symfonii.

Wielu lata Prokofev nie przylozyly do opernomu zhanru. I tylko w 1939 roku bylem ujmujac przez opowiadanie. Kataeva "ja syn pracowniczego narodu". Na jego bazie to napisalo operowa "Sperme Kotko". Przez w ogole nowy jezyk zagovoril Prokofev w wielu epizodach tej opery odrestaurowawszy, jawny, w pamieci dzieciece znaki o Ukrainie, o spiewach tinkling w Sontsovke, o jazn atmosferze nasyconej blagodatnym ukrainskie cieply. Stad li nie ukazala sie liryczna intonacja w dialogs-duetakh Posiew Kotko i ukochane to Sofi Tkachenko, albo nie radujacy dramatycznej naivnostiu cechy charakterystycznej Frosi i Mikolki? W nieprzenosnych zaslugach "Posiew Kotko" ukos Prokofeva do prozaizmam, do potocznego sposobu intonatsii, poczatkowo przeszkodzil pierwsza opere Prokofeva na nowoczesnej parceli zajmowac miejsce w repertuare nasze theaters. To sposobu czytuje powiedziane w jeszcze bardziej duzym stopniu w ostatnim operowym "Opowiadaniu o obecnej osobie" (1948) jak zaksiegowac B. Pole.

W ogole jak do-innego utworzonego los dwoch polarno roznych oper: Liryczny komediowy "Dziewoslab w konwencie" (1940) i monumentalna epopei "Wojna i swiat" (1941-1952), Po pierwsze ich - kruzhevnaya stilizatsiya opery komika XVІІI stulecia, z typowymi osobistosciami italik komediinogo theater: vorchlivym przez ojca molodenkoi piekno, sosvatannoi dla bogatego kupca, ale affectionate pieknego biednego youngster; Z brzydalem, pronyrlivoi duenei wystawiajac cel zhenit na sie otvergnutogo piekno kupca; Z paralelnie rozwinieta intryga drugiej pary rozmilowanej i z finalom, w ktorego calego trzy pary preblagopoluchno podlegaja przeslawszy venets. Rozmawianie stilizatsii, my nie mamy w pamieci "nasladownictwo", i jedyne veyanie, najazd zhanrovykh osobliwosci opernoi muzyka Motsarta, Rossini dodajacy do prokofevskoi muzyka nowe zaklecie.

To potrzebne li zeby odniesc, jak nieparzysty i poza wiara trudny tworczy czyn walecznosci stworzenia opery na parceli powiesci-epopei "Wojna i swiat". Pierwsza trudnosc korelacja skalpow literackiego autentyku i mozliwego w operze maksimum stsenicheskogo czas. Nawet formowala Prokofevym pierwsza redakcja potrzymala dwa wieczoru, nie moze wziac w objecia tolstovskoi epopei w calych szczegolach, chociaz w operze partycypuja 73 osobistosci (!), Oprocz gosci na pilce, zolnierz, chlopy, guerilla.

W "Wojnie i swiecie" Prokofeva istnieja sceny jy znak, naprawde nie zapominany: pierwsza pilka Natasha; Scena w Otradnom: rozmowa Natasha i Soni na oknie i rozmyslaniach ksiecia Andreya o skacza; poroniona ucieczka Natasha od domu Akhrosimovoi; Odwiedzcie Rostovykh do stariku Bolkonskomu. Jeden z najbardziej potryasaiushchikh epizody opery - scena breda i smierci Andreya Bolkonskogo. I, chociaz w operze wielu doskonalych epizodow w III postepuja: Przed Borodinskim bitwa, Shevardinskii redut, i finalnaya, bardzo wrazajaca scena - Smolenskaya szosa i triumf rosyjskiej broni, - najwiekszy znak jedzie muzyka mowienie o dushevnom swiat bohaterow osobistego dramatu: Natasha, Andreya, Pera Bezukhova, Anatolya i t. D.

Prokofev kilkakrotnie zjechaly do "Wojny i swiata", wciagane poprawki w dramaturgiiu, dopisyvaya kazdym zmieniajacym albo nawet izymaya inne epizody, demonstracyjne, nie zadowolone dopiete. Przez operowa "Wojne i swiatowe" to vnes w historii ruskiego klasyk operowa praca grandioznoe nasycany przez patriotyczna idee.

"Wojna i swiat" Prokofev napisal w trudnym czasie wystepujacym w evakuatsii na Kaukazie: W Nalchik i Tbilisi. Zadumannaya jeszcze przed wojna, operowa 'rozlal' przez wspolny potop, nie nie watpia, jak otklik kompozytor-patriota na strasznych wypadkach militarne lata stare.

W tych samych latach ukazanych trekhchastnaya simfonicheskaya siuita "1941 roku" ("W bijatyce, 'Na nocy" i "Dla bractwa narodow") i kantata dla solistov, prezbiterium i parterowej "Ballady o chlopcu pobyla nieznana" na poetyckosci Pavla Antokolskogo. W tych pracach, dorasta, jak i w spiewach "Przysiega tankista", "Kochaja voina", "Syn Kabardy", kompozytor adresuje na szerokim kole zhanrov, w ktorym moze byc wyrazony poruszaja to, jak i kazda radziecka osoba, tematy. Jesli w tych pracach temat wojenny czytuje dany do prostego precz, w "raskrytom typu" ze w inna - ona czytuje zawierana w glebokosci celu i czytuje spostrzegana skvoz graniastoslup zlozonych polaczen.

Takie to Siodma sonata dla fortepiano, aresztujac mogushchestvom malownicza budowa, tyl ktory zderza sie i gniewna walka dwie przeciwna stikhii. Ona byla tworzona w najbardziej napietym czasie wojennym, kiedy byla decydowana losem kraju, kiedy tak tragicznosc spletalis droga dusz i smierci. Tamten lekki swiat, w powodzie i dla ocalaja ktory i jedzie bitwa, czytuje odkryta w wstrzasajacym napevnoi muzyka IIZLA strona. Ta muzyka glebokiej szlachetnosci, serdechnosti i czystosc. Ostateczna znachorka i naporist. Ustremlenno peleng na stalowej elastycznosci rytmu, rozwija, czytuje niesiony lawinowy glosow szturmowych, neuderzhimaya, jednoczesnie surowych i triumfujacy.

Zaden z dziewieciu fortepiannykh sonat ma zaden literacki program. I niemniej malownicze przybudowanie kazde dosc yasen. W Szostym sonate (1940) torzhestvuiut bedzie i przystepnosc, i przez halas - humor i lirika, w finale przez niego opiera surowy i gniewny temat; W osmym (1944) panowa lirika, jedyny polozyly nacisk kontrastujacy z nia przez tematy; W kopytku, Dziewiatym sonate (1947) wszystko lekkie, przezroczyste, podernuto dymkoi ze li mechtatelnosti ze li smutek, ze w pogozhii autumn dniu.

< My powrot - My czytamy dalej >